De mudanza...

Trasladando el blog, por "entretenerme" donde no debía... Pequeños "lapsus" de uy ahí no quería dar el click, era abajo, atrás, cancelar, cancelar, cancelar...
Hasta que ya es demasiado tarde, el blog ha desaparecido, curada de espanto, guardo una copia que ya iré subiendo con calma, primero necesito que el que se recupere sea el maldito ordenador...
Así que, bueno claro, ya os iré avisando, que la dirección también cambia ;)
Saludos a quien "aparezca estraviado" por estos lares...
( Ya va poco a poco, 4 meses del 2009 por subir, unas 80 entradicas, ufff... A estas alturas ya casi ná! je )

viernes, 31 de diciembre de 2010

Siempre me quedará




Cómo decir que me partes en mil las esquinitas de mis huesos;
que han caído los esquemas de mi vida,
ahora que todo era perfecto.
Y algo más que eso, me absorbiste el seso y me decían del peso
de este cuerpecito mío que se ha convertío en río
de este cuerpecito mío que se ha convertío en río.
Me cuesta abrir los ojos y lo hago poco a poco,
no sea que aún te encuentre cerca,
me guardo tu recuerdo como el mejor secreto
qué dulce fue tenerte dentro.
Hay un trozo de luz en esta oscuridad para prestarme calma.
El tiempo todo calma, la tempestad y la calma.
El tiempo todo calma, la tempestad y la calma.

Siempre me quedará la voz suave del mar,
volver a respirar la lluvia que caerá
sobre este cuerpo y mojará
la flor que crece en mí, y volveré a reír
y cada día un instante volveré a pensar en ti,
y en la voz suave del mar
y en volver a respirar la lluvia que caerá
sobre este cuerpo y mojará
la flor que crece en mí y volveré a reír
y cada día un instante volveré a pensar en ti.

Cómo decir que me partes en mil las esquinitas de mis huesos;
que han caído los essquemas de mi vida,
ahora que todo era perfecto.
Y algo más que eso, me absorbiste el seso y me decían del peso
de este cuerpecito mío que se ha convertío en río
de este cuerpecito mío que se ha convertío en río.

Siempre me quedará la voz suave del mar,
volver a respirar la lluvia que caerá
sobre este cuerpo y mojará
la flor que crece en mí, y volveré a reír
y cada día un instante volveré a pensar en ti,
y en la voz suave del mar
y en volver a respirar la lluvia que caerá
sobre este cuerpo y mojará
la flor que crece en mí y volveré a reír
y cada día un instante volveré a pensar en ti.

domingo, 26 de diciembre de 2010

Sodomako sagarra




eskerrik asko egindako lanangaittik, earra benetan!

sábado, 27 de noviembre de 2010

Muchachito Bombo Infierno




Un día soñando en un sueño soñé,
que estaba soñando contigo,
soñar con hacerte el amor y soñé
que no estaba dormío.
Sueño que sueño, piel con piel, calor con calor...
¡Cuerpo con cuerpo!
Y aquel color de tu pelo y tu piel a la vez,
aún despierto y recuerdo.

Ojalá no te hubiera conocido nunca.
Ojalá no te hubiera conocido nunca.
Ojalá no te hubiera conocido nunca.
Ojalá no te hubiera conocido nunca.

Para no amarte siempre,
para no verte sin verte,
para borrar tu recuerdo,
del que siempre me acuerdo
y nunca me deja en paz.

Oh ouo ouo oh ouo
Oh ouo ouo oh ouo

Aquel día en aquel sueño soñando soñé,
que estaba soñando contigo,
bajo un cielo de estrellas mil,
hay que ver, precioso, precioso.
Y en aquel mar que no nos pudimos bañar,
por ser tan caprichosos.

Ojalá no te hubiera conocío nunca.
Ojalá no te hubiera conocío nunca.
Ojalá no te hubiera conocío nunca.
Ojalá no te hubiera conocío nunca.

¡Pa no amarte!

Oh ouo ouo oh ouo
Oh ouo ouo oh ouo

Si algún día yo vuelvo a soñar intentaré,
seguir con lo mismo.
Y diez minutos antes de dormir yo estaré...
Siempre que quiera contigo,
siempre que quiera contigo...
¡Siempre que tú quieras!

Ojalá no te hubiera conocío nunca.
Ojalá no te hubiera conocío nunca.
Ojalá no te hubiera conocío nunca.
Ojalá no te hubiera conocío nunca.

Para no amarte siempre,
para no verte sin verte,
para borrar tu recuerdo
del que siempre me acuerdo
y nunca me deja en paz

Oh ouo ouo oh ouo
Oh ouo ouo oh ouo

... ¡Ya no quiero mal de amores!

lunes, 25 de octubre de 2010

1000 kilómetros



Esta noche podría correr mil kilómetros
detrás de unos brazos abiertos de par en par.

Ábrete, ciérrate y cuando esté dentro, sujétame.
Ábrete, ciérrate y cuando esté dentro, apriétame.

Yo no quiero marcharme en busca de brazos de cualquiera,
yo quiero mecerme en tus brazos de seda 
y así pasar la noche en vela.

Debo estar alucinada quiero calmarme y no pensar en nada
pero nunca se sabe las cosas que valen la pena, a veces cuesta.

Si te vas en tus lagunas va y te pierdes,
dónde irán esos brazos tan fuertes que me rodean.
Si te vas me quedo solita y siempre de guasa,
dónde irás si nunca vuelves.

Yo no quiero marcharme, quiero estar abrazada,
notar como pincha tu barba, mil kilómetros hasta tu cama.

Debo estar carbonizada, cada roce enciende una llama
pero nunca se sabe las cosas que valen la pena, queman.

Si te vas en tus lagunas va y te pierdes,
dónde irán esos brazos tan fuertes que me rodean.
Si te vas me quedo solita y siempre de guasa,
dónde irás si nunca vuelves.

lunes, 18 de octubre de 2010

sábado, 16 de octubre de 2010

ni quiero ni puedo

no quiero...
no quiero dormir si voy a despertar
no quiero irme a la cama si voy a pensar
no quiero dar vueltas si no voy a poder parar
no quiero estar viva si no voy a vivir
no quiero...

no puedo...
no puedo pensar con claridad a tanta velocidad
no puedo expresarme sin ideas ordenadas
no puedo respirar si aprietas mis pulmones
no puedo vivir si no me enseñas cómo
no puedo...

ni quiero ni puedo,
sobrevivo,
muerta en vida,
pero dando guerra...

(27/05/2010 - 3:26)

He vuelto, es mayo otra vez...

jueves, 7 de octubre de 2010

Ongi etorri zeure betiko beste etxera Asel!



Denbora pasa da, egunek aurrera egin dabe ta berri guztien atzetik ibili ondoren, konturetu nazenerako txoko hau alde batera lagata nebala gogoratu dot.

Egun bakoitza galdera berberagaz hasi ta ziztu bizian Txiletik berririk zauan ikusteko "ohitura" hartu neban, ahal zanien Aselegaz berba eiñ ta danon lez, azken epaia itxoiten.
Atzera begira jartzean, abenduaren 31tik hona pasetako egun, aste, hilabete bakoitzari begirada bet bota ta hamen Euskal Herrian bizitako guztixe datorkit burure, ez da ezer izan Aselek berak jasan behar izen duenarekin konparatuz, baia egunero "hantxe genuen", putzuaren bestaldean, bere etxetik kanpo espetxean haseran, etxeko arrestupean ondoren,... Baño edonoiz ta edonon senti genezake beran presentzixe; martxoan izandako jaialdixe, Bilboko kontzentraziñotan biltzen giñakeko egunek... Denbora asko pasa da, larregi, baia nahiz ta bizitzan ahaztuko ez daben esperientzixe latza izan den arren, geur egun azkenik esan ahal dogu Asel geure artien dekogula, nolabaiteko askatasuna berreskuratu duela, nahiz ta momentuz bere etxea bihurtu dena bisitatu ahal izango ez duen arren, hamen bere beste etxea du, ta merezi daben moduan egingo diogu ongietorria, hori ta gehixo merezi dau ta!
Askorendako maputxe herriari gerturatzeko aukera bet izen da, askorendako Asel den pertsona maitagarri ta ezinhobea apur bet gehixo ezeuteko aukera, danondako eredu Asel bera, ta holan bizi dogu, "denok gara Asel" lemapean, baia lema alde batera lagetan.
Ez dekot berbarik barne poza adierazteko, gogoan dekot irailaren 7a, neure urtebetetze eguna zan, baño neu enintzan hamen, neure burua hantxe Temucon neukan. Gogoan dot Asturiasera bidaian nindoala, ta buruen ideia bakarra: epaia zetan geratuko zenarena.
Esan dezaket hura izan zela neure egunean jaso nezakeen, eta jaso nuen oparirik onena, orduko maloak ez ziren aurrekoak bezala izen, egun hartan, nahiz ta oraindik den-dena loturik ez zegoen arren, Asel aske laga zuten lurraldetik alde egiteko kondiziñuagaz, ta gauzek hartu zuten bide txarra ikusi ostean, hura jaso genezakeen berrietan onena izan zitekeen, eta hala izen zan.
Zapatuen ostabere Asel ikusteko aukera eukikou, merezi daben ongietorria emon ta lagun artean ospatzekoa. Jarraitukot orduen ataltxo hau eguneratzen, momentuz esan dezakedan bakarra pozarren nagoela da, Asel ikusteko kriston goguegaz, ta amets txar batetik urtendako sentsaziño berberagaz.
Ongi etorri zeure betiko beste etxera Asel.


martes, 13 de julio de 2010

qué más da...




Los días pasan y sigo en el mismo rincón, vagando sin rumbo en la noche, el tiempo me esquiva a su paso y cada vez mi vida se vuelve más hermética...
Me siento más fuerte tal vez que en otras ocasiones, pero el optimismo enseguida crea dudas, preguntas que no tienen respuesta, y todo va tornándose de negro, hasta que no queda ni un solo rayo de luz en toda la habitación.
Me acurruco sin sueño, retraso todo lo que pueda el momento en el que sumergirme entre frías sábanas, “duermo” por necesidad y por no tener “nada más que hacer”, me levanto y dejo que las horas pasen de largo, me quedo contemplando las agujas del reloj, mientras sin darme cuenta me encuentro metida de fondo en la melodía de tic-tac siguiendo al segundero, dolor de cabeza...
Y me gustaría poder hacer como en otras ocasiones, meterme a la cama y no levantarme, abandonarme por completo, no poder ni siquiera organizar ninguna idea por su vertiginosa velocidad a la hora de rondar mi mente... Pero no puedo, esta vez no.
Un "he hecho de todo y nada ha funcionado", un "no sé si rendirme y acceder al ingreso", pero precisamente eso, lo que durante años he pedido y necesitado ahora no me sirve de nada, porque si esta vez no funciona, la última vida no la pienso gastar en resignarme a que el mundo gire, cuando mi vida esté finiquitada a base de ultimátum rompo "el contrato" que me une a ella, sin más dilaciones, no pienso quedarme a sufrir ningún segundo más.
Y mientras tanto sigo dejando que las agujas giren, qué más da estar aquí que allí, si al fin y al cabo nada cambia.

viernes, 11 de junio de 2010

"sólo sé que no sé nada"...

 

Y vuelvo a romperme en mil pedazos, pedazos que intento recoger y guardar, que más tarde intento juntar, sin embargo, siempre quedan marcas, cicatrices, y cada vez todo se vuelve más frágil...
Me gustaría poder decirte cómo me siento, pero ni yo misma puedo expresarlo, sólo sé que está ahí, que no se ha ido, y que de un tiempo para aquí me visita más de la cuenta...
Sólo sé de amaneceres en llanto, de noches empapadas en sudor, de inmensos y profundos dolores que en ocasiones carecen de origen... pero ahí están.
Sólo sé de morir, de sobrevivir, de luchar, de caerme y de volverme a levantar, sólo sé que no sé vivir...
Sólo sé que lo supe todo y ahora no sé nada...
Sólo sé que a pesar de todo, sigo sin saber nada...
Incertidumbre, impotencia, rabia, dolor...
Dolor incomprensible y desmesurado, pero que lentamente mata...

Agian...

Ixiltasun hontan minduaren olerkixek deko doinu bakarra,
ezjakintasunetik eziñegona pairatzen daben honek
ez dau hitzik topetan sentimendu guztixek ostabere ataratzeko...

Azalak muga gisa dihardu, isolatu eziñean,
barneko bakardade guztixek apurka
abotsa be itotzen dozten bittartien...

Malkoak dodaz lagun, gosalorduko kide,
gaberoko izara lodien gatibu...
Barneko gudak kanpokuagaz bet eiñ dau,
ta denborak bere zentzua guztiz galdu...

Agian neu naz galdute dauana,
agian mundu galdu hontan neure toki ta moduek
biletan soilik ez nabil...
Agian enaiz iñongo,
agian .... hainbeste agian bidetikan galdute...

viernes, 14 de mayo de 2010

Las alas son para volar [ Jorge Bucay ]


miércoles...

Anoche no podía dormir, solamente tenía un día en mente, miércoles, miércoles, miércoles... ¿Cómo ha llegado tan pronto? Y tú ni siquiera lo sabes, ni siquiera te lo imaginas... Y yo sólo pienso en todos estos años, en lo que cambia la vida, en lo que nos convertimos, en todos los ratos que pasamos juntas, cuando me cuidabas, cuando mi prima y yo nos convertimos en una especie de "inquilinas" en tu casa, los desayunos por la mañana, risas y broncas, tuvimos de todo, pero éramos "felices"...
Recuerdo los fines de semana, los viernes por la noche en aquel sofá ya roído por el paso del tiempo, las puertas correderas que daban paso a la cocina, las tortas que nos enseñaste a hacer para desayunar, tengo mil recuerdos que descansaban escondidos, pero que desde anoche visitan mi mente una y otra vez.
A pesar de que nunca me gustó la Navidad, aún puedo visualizar y sentir la emoción con la que íbamos a verte, todo el "tinglado" que nos montabas a la entrada de casa, con su arbolito, su belén, todo detalles decorando aquella lúgubre entrada que en aquellas fechas la iluminaban decenas de lucecitas de colores, junto a las cuales cada una teníamos nuestro regalo, junto a un pedacito de carbón dulce, sabías que nunca me gustaron los dulces, pero "sabías" que tu cariño hacia tus nietas era tal que en ningún momento quisiste hubiera diferencias, y así fue, cuidaste de todxs nosotrxs en todo momento, y así lo sentimos.
Allí bajábamos al parque, con un par de botes y una lata teníamos el entretenimiento matinal completo, el día que nos montamos sobre unos patines por primera vez, los teatrillos que te montábamos en casa disfrazándonos con toda la ropa que te desordenábamos del armario, las noches y las mañanas, son lo que más recuerdo...
Miércoles... Cada semana, todos los miércoles bajaba de clase y me iba a comer a tu casa, era "nuestro día entre semana", y es que adoraba las comidas que nos hacías, las partidas de cartas, y lo fácil que nos picábamos por cualquier tontería, los morros con los que íbamos a la iglesia, pero lo contentas que salíamos a jugar porque ese día tocaba caramelos...
Un miércoles de tantos, con diez años, llegué de clase y como siempre allí estabais esperándome para comer, mi madre, mi prima y tú, con la comida servida, para que pudiéramos ver un poco la tele antes de volver a clase. Recuerdo que por aquel entonces, al medio día, nada más salir de clase bajaba directa a clases de música y luego andaba corriendo para llegar, comer y volver a subir hasta la ikastola. Pero aquel miércoles no teníamos clase por la tarde, no recuerdo el motivo, pero nos llevaban a ver una película al cine. Como siempre llegué apurada, entré directa al baño y cuando volví a la sala sólo atiné a decir una frase "creo que me ha venido eso de la regla", recuerdo vuestras caras, cómo os "emocionásteis" (a día de hoy me resulta gracioso), mi prima no hacía más que preguntarme si estaba bien, yo no sentía nada, más que nervios en el ambiente, me hacía gracia cómo mi prima, la más "payasa", la más lianta y cachonda, de repente me mostró su cara más preocupada y seria, y yo no sabía ni a qué se debía tanto jaleo, incluso cayó algún abrazo o lagrimilla si mal no recuerdo... La mítica frase de "ya eres una mujercita" y la extraña sensación que se apoderó de mí aquella tarde; han sido mil vivencias a tu lado, en tu casa...
Casa que hace ya años tuviste que abandonar pese a todo lo que te costó, hasta el último momento resististe queriendo conservar aquel lugar, aquel rincón en el que habías hecho tu vida, tu hogar, en el que todo se conservaba tal y como cuando con el abuelo que nunca conocí llegaste allí.
Pero la edad no perdona, y pese a tener una salud de hierro, los huesos y las repetidas caídas fueron haciendo mella y no quedó más remedio que vender la casa y hacer lo que tú habías hecho hasta el momento con nosotrxs, cuidarte como mejor sabíamos y podíamos.
Han pasado ya muchos años desde entonces, pero cada vez he aprendido a disfrutar más de ti, contigo, pese a la situación, a todos los acontecimientos, a las condiciones en las que te encontrabas.
Y ahora tengo miedo. Tengo miedo al saber que éste será el último fin de semana que pasarás en casa, pero lo que realmente me da miedo es el maldito miércoles.
El día en el que irremediablemente vas a tener que ingresar en la residencia, el día en el que tu mayor miedo se haga realidad: el sentimiento de estar sola y morirte de tal modo. Y es que a tus 94 años, lo único que no puedes hacer es caminar, valerte por ti misma como lo has hecho siempre, tan activa, tan inquieta, tan trabajadora... Y desde que los achaques iban reduciendo tu capacidad, los dolores que tanto repetías tener eran una manifestación de toda la ansiedad que ibas acumulando, años levantándote desde primera hora diciendo que te morías, años llamando al médico y al cura para que vinieran a casa y así te quedases tranquila, años en los que al principio todo era duro y nuevo para nosotros, pero los años fueron pasando y salvo esa rabia e impotencia que te causaba el inevitable deterioro del cuerpo, mantenías una salud de hierro, las mejores analíticas de la familia, y sin necesidad de ningún medicamento, ningún catarro, ya podíamos estar todos con una gripe de caballo, pero tú nada, siempre resistías a todo.
Pero "seguías muriéndote" cada mañana, seguías "encontrándote mal"... Y no era más que el pánico que comenzaste a sentir con el hecho de pensar que algún día morirías sola, aquella "soledad" y libertad que tanto apreciabas se tornó en el mayor de tus miedos, y a día de hoy es lo único que no te "permite vivir", disfrutar de nada, tus días pasan y pese a mantenerte "cuerda" obviamente son muchos años, pero temo el momento en el que vayamos al centro de día como de costumbre y en vez de salir a dar un paseo para ir luego a casa, te percates de que es realmente cierto, que estás ahí para "quedarte", que a lo que llamabas "colegio" ahora dejará de ser tu actividad diaria, que estarás "viviendo" una planta más arriba en lo que graciosamente también llamas "hospital"...
Y yo sé que allí vas a estar mejor atendida, sé que allí estas bien a diario, que te entretienes y es luego en casa cuando empiezan tus temores, pero una vez ya estás allí el día lo llevas bien, pero cómo reaccionarás cuando nos veas pero sepas que luego nosotras nos vamos y tú te quedas allí? Me decanto por querer pensar que te adaptarás, que al fin y al cabo terminarás llamando "tu casa" a aquel lugar, pero también sé que con el genio que tienes y esos miedos que tanto he compartido contigo te puedan, me da cierto miedo, una sensación de inmensa pena, el hecho de pensar que cuando nada ha podido contigo, sea el dolor de la pena la que te lleve, he visto morir a gente de pena, y comprendiéndote y sabiendo cómo eres y te sientes, me asusta el momento en el que seas consciente de que ya ha llegado el momento que pese a tanto comentarlo obviábamos por decirlo de alguna manera...
Sé que te veré a diario, que te tengo aquí mismo en el pueblo, que puedo ir en cualquier momento a estar contigo y hacerte compañía, sacarte esa sonrisa que ambas sabemos intercambiar mutuamente, revivir todos estos últimos años cuidando de ti, pese a lo duro que puede llegar a ser, lo gratificante de poder haberte visto feliz, de entendernos pese a las dificultades, de que te sintieras tan segura conmigo. Voy a echar de menos incluso las "discusiones", cuando ya últimamente te ponías "terca" y no había quien hiciera que entraras en razón, los momentos en los que se te cruzaba el cable y nos sorprendías con algo gracioso, o no tan gracioso y ya la teníamos armada... Pero todo ese "trajín", ese ir y venir, ya se había convertido en rutina, aprendí a cuidarte, más si cabe a entenderte y comprenderte, y cuanto mayores somos más nos parecemos a los niños, sólo que ya tenemos un bagaje por detrás del que ahora no podemos disponer. Eso es lo que más te duele, te come por dentro, y te envuelves en mantas de temores mientras tiritas como una niña, aunque también berrees como una niña en ocasiones... Pero ahora lo recuerdo con una sonrisa y lágrimas en mi cara, ha sido una noche eterna, he llorado tu despedida como si no fuera a volver a verte nunca más en la vida, de algún modo me sentía como si estuviera llorando tu muerte, sólo tenía en mente la imagen del momento en el que todo sucederá, ese maldito miércoles que es lo que ahora me roba el sueño, ese dichoso miércoles en el que te miraré a los ojos y todavía no sé ni cómo reaccionarás, mal, lo sé, va a ser una semana dura, y me duele pensar en cómo puedas llegar a sentirte, en las lágrimas y en la pena que va a recorrer mis venas, las tuyas, las de todos...
Sé que nunca vas a leer esto, ni aunque te lo dijera sé que aunque mantengas la cordura ya no todo "funciona" como antes, que lo "olvidarías" o ni siquiera recordarías mucho de lo que te contara... Me da pena ver cómo pasan los años y en lo que nos convertimos, me da pena que todo acabe, me da miedo volver a perder a alguien, "aunque" sepa que has vivido mucho y feliz pese a no tener nada, la pobreza y la necesidad, todo lo que has sacrificado, pero hemos sido felices de algún modo, y ahora tú "no puedes recordarlo", la memoria a corto plazo es la que antes se deteriora, y yo tan solo puedo recordarlo con alegría, pero cierta nostalgia y pena...
Sé que es ley de vida, que nadie escapa a ello, y como he dicho pese a las dificultades sé que has disfrutado de una vida feliz, que a pesar de los últimos años has disfrutado cada minuto como si fuera el último; ahora rezas para que cualquier minuto sea el último...
He disfrutado de tu compañía durante toda mi vida, será extraño tenerte "fuera", aunque nos veamos a diario, pero sé que será para tu bien al fin y al cabo, para el de todxs por mucho que pese.
En los peores momentos nos damos cuenta de cuánto queremos a alguien, de todo lo que hemos compartido a lo largo de nuestra vida con esa perdona, el tiempo invertido en ello...
Me consuela en cierto modo poder decir que contigo lo he vivido hasta el final, y lo viviré todavía el tiempo que quede, del mismo modo que no puedo evitar acordarme del día en que perdí a mi tío, de un modo brutal, rápido e inesperado, de un modo "injusto", nadie lo merece, pero él fue quien luchó más que nadie por el resto y quien me enseñó a sobrevivir, quien me enseñó los valores de la vida completamente desnudos, en su más pleno estado natural... El tiempo jugo en contra, el cáncer se lo llevo de la noche a la mañana, pero mantuvo la sonrisa hasta el último instante, se sintió agradecido por todo, y yo lamenté como nunca que fuera él quien tuviera que irse mientras yo desperdiciaba mi vida. No tuve tiempo de disfrutarlo, de compartir apenas tiempo con él, pero el que compartí fue el más valioso que pude tener en mi vida.
Y contigo me sucede lo mismo, no puedo más que recordar los mejores momentos, las mejores épocas, y al fin y al cabo es lo que deberíamos hacer en la vida, día a día, quedarnos con esos momentos, esas sensaciones, pero lamentablemente el mundo que nos rodea a menudo nos lo impide, y en muchas ocasiones llegamos tarde...
Hoy vienes a casa y como he dicho será nuestro último fin de semana juntas, así que pese al dolor que pueda sentir, lo único que voy a tener en mente va a ser disfrutar de ti, contigo, las últimas horas que pasemos juntas con nuestras ya "gastadas" conversaciones, las que puedes mantener a día de hoy, quiero que sonrías cada minuto que pases aquí, no quiero despertarme y verte en la cama lamentándote, este fin de semana es todo tuyo, mi tiempo te lo regalo, te mereces eso y más, es mi último regalo en casa...

jueves, 6 de mayo de 2010

normal people worry me



just because


Entrevista con Francis (Doctor Deseo)

Doctor Deseo: "Hablamos del policía que llevamos dentro, que nos preocupa más que el de fuera"

Entrevista con el cantante de Doctor Deseo, que nos habla de su nuevo disco, ’Deseo: cartografía imposible"






Francis, cantante de Doctor Deseo, habla con nosotros de su nuevo disco, ‘Deseo: cartografía imposible’ (Baga Biga), y de la trayectoria de esta banda, que pasará a la historia del rock con canciones imprescindibles como ‘Corazón de tango’ o ‘La chica del batzoki’.
¿Cómo surgió la idea de hacer un disco temático sobre el deseo?
En realidad ha coincidido, ha salido así. De pronto, estábamos trabajando una serie de canciones y sentimos que todo tenía sentido en función del deseo. Ya habíamos tratado esto de forma puntual en otras canciones, de hecho es un tema que siempre ha estado ahí, y llamándonos como nos llamamos pensamos que ya era el momento de hacer el doctorado, llevábamos tiempo con la tesis sobre el deseo y estábamos preparados ya para hacerla como Dios manda.
¿Podrías explicarnos el título del disco? ¿Por qué asociáis el deseo con lo imposible?
La idea surgió de un tatuaje que nos enseñó una chica en el que ponía “deseo”. A partir de aquel simbolismo, de tenerlo tatuado en la piel, intuimos su importancia. Aristóteles decía que sólo hay una energía motriz, el deseo. Pero aunque todos los poetas del mundo hayan tratado el tema, viene del territorio de los sueños y las emociones, que es imposible de cartografiar y que no tiene nada que ver con la razón. Por lo tanto, siempre habría espacios en blanco si hiciésemos una cartografía sobre él. Uno puede seguir su deseo y puede aprender, tanto de los momentos de sus luces, donde la felicidad puede tener sentido o donde hay ausencia de dolor, como también de sus partes oscuras. De ahí viene un poco lo de cartografía imposible, porque desear es vivir y tenemos que jugar en ese territorio. Y todavía tenemos cantidad de espacios ignotos y de territorios que son una auténtica aventura por descubrir, a pesar de que podamos equivocarnos y llegar a territorios dolorosos, porque también son inherentes al deseo. Tenemos que aprender a jugar con el deseo si queremos estar vivos y sentir que estamos en el sitio que debemos.
En el disco tocáis el deseo desde distintos puntos de vista: desde la pérdida, el sexo, el amor, el dolor…
En realidad no nos hemos dedicado a definirlo, simplemente hemos hecho diez canciones en los territorios del deseo, con deseo y sobre el deseo. Son diez canciones a veces de amor y a veces de desamor, puesto que el deseo también es el padre y la madre de Eros, pero también de Misos, del odio. Y como hablábamos, cuando uno desea puede llegar a territorios de ausencia de dolor, pero también a sitios de mucho dolor. Cómo gestiones esto es muy importante. Uno no elige sus marrones pero sí elige qué hacer con su dolor. Y el dolor te puede cargar de miedos y de rencores, o, si lo metabolizas bien te puede hacer mucho más fuerte y mejor persona. La mayor parte de la gente lo que opta es por no seguir este tipo de cosas, por entrar en una especie de línea de mediocridad en la cual no haya ni grandes subidones ni grandes bajones y entraríamos en lo que en la mitología contemporánea sería un zombi, un muerto viviente, en un estado en el que no vas a padecer demasiado pero también te evitas lo que es tanto el goce intenso de la vida como lo que es el aprendizaje de la vida a través antes del dolor. Por eso es un disco también de aprendizaje.
¿Crees que ha habido una evolución de Doctor Deseo con este disco?
En principio, musicalmente lo que queríamos era ampliar horizontes. En cada disco que hacemos siempre intentamos aportar algo, dar un pasito, pero al mismo tiempo hay algo que conecta con todo lo anterior. Evidentemente seguimos en nuestro camino y no damos saltos estilísticos de la leche, de pronto no nos pasamos a ser hiphoperos ni heavies sino que seguimos insistiendo en nuestro camino, pero sí que intentamos ampliar el horizonte. Y para hablar del deseo pensamos que ampliarlo a los cuatro puntos cardinales era algo que iba a enriquecer el disco. Por eso el tipo de guitarras que hemos utilizado ha sido siempre Fender, con un sonido limpio y a veces con distorsiones medias, que evocan un poco al rock and roll original, a la música fronteriza entre Texas y México y a sonidos americanos en general, que nos hacen irnos un poquito al oeste. Luego, hemos querido insistir en la parte sureña, de la que ya teníamos apuntes, con pinceladas de guitarras aflamencadas y con una forma de cantar un poco aflamencada también. Por otra parte queríamos tirar también un poquito hacia los sonidos de oriente, por las últimas veces que he estado en Marruecos y nos íbamos a las discotecas de Marrakech y los cabarets de por allá y escuchábamos arab, que es una música disco con sonidos populares árabes, y además queríamos evocar las mil y una noches, cuando Sherezade contaba historias para no perder la cabeza, porque también nosotros contamos canciones para no perder la cabeza. Y desde luego está hecho desde el norte, desde Bilbao. Esto no significa que sea un disco de mestizaje en el estilo de Manonegra, no es éso, el rock siempre ha sido mestizaje. Es decir, seguimos en nuestro camino y lo que tenemos son apuntes de todo este tipo de cosas.
En este disco cantas a ritmo de vals en ‘Que amanece de nuevo’ y luego, en ‘De la mano de un deseo’ interpretas con Anari un bolero, ¿crees que puede ser vuestro disco más lírico?
Bueno, en realidad es música de baile casi todo. La primera canción es una canción de rock and roll tex-mex, una línea que ya habíamos trabajado otras veces, que es lo que más conecta con los discos anteriores, aunque tiene esas partes psicodélicas con toques árabes. Los vals también son para bailar y girar, para bailar tanto agarrado como suelto. Y tenemos canciones con bases groove, como ‘Tuyo es, mío no’ o ‘De chocolate y vainilla’.
También se aprecia que le habéis dado mucha importancia a los arreglos. Hay muchas canciones con coros y la instrumentación también es compleja.
Sí, han añadido una tímbrica y un color que yo creo que enriquece el disco. Y la instrumentación tiene también un poquito esas connotaciones de la exuberancia del deseo: el colorido, el brillo y demás, aunque también tenemos canciones mucho más austeras, como ‘Hambre y sed… de ti’, que posiblemente sea la mejor aproximación al deseo que hemos podido hacer. También es importante la última canción, que la hemos trabajado con la Big Band de Leioa. Ha sido una maravilla poder añadir toda esa exuberancia musical y esa riqueza de instrumentación que recuerda a la música de baile de los años 50.
Las letras son una parte muy importante en vuestras composiciones. Durante el proceso creativo, ¿dejas que fluya el poema y de ahí sale el significado por sí mismo, o funcionas al revés, tienes claro lo que quieres contar y luego elaboras la letra?
Normalmente siempre hago primero la música. Estoy en casa con la guitarra inventándome melodías y cuando me gusta una comienzo a hacer un encaje de bolillos para meter la letra. Suele ser un proceso problemático porque no me gusta meter grandes letanías, me gusta trabajar con letras muy concisas. Es también un trabajo un poco doloroso porque me enfrento a mis demonios, hay una parte de introspección. Pero sólo me interesa esa parte que es mía pero que también es de cualquiera, pues no tiene sentido que sólo contara mis historias. Este es nuestro trabajo y tiene sentido en esa medida, en la medida en que nos sirve a nosotros y a los demás, si no no nos dedicaríamos a la música como algo público. Ése es un poquito el trabajo, y es el trabajo más duro posiblemente, porque siempre parto de una emoción y poner letra a esa emoción es más complicado que contar una historia.
En cuanto al libreto que acompaña el disco, es curioso, parece que os resulta más fácil desnudaros sentimentalmente que físicamente, ya que habéis preferido delegar en otros.
Aunque lo hubiésemos hecho no lo hubiéramos puesto. Tampoco sacamos fotos nuestras en los discos para despersonalizar un poco. Hemos sacado partes del cuerpo porque el cuerpo es de alguna forma el origen del deseo. Reivindicamos el cuerpo como objeto y como sujeto deldeseo. Es de donde parte y de donde muere todo, de nuestra piel. Que no sea nuestro culo, es que no es de nadie en realidad, de hecho hemos puesto todas las partes del cuerpo menos la cara para que cualquiera se pueda identificar.
¿Y no es difícil lo de subirse al escenario y desnudarse sentimentalmente? Siempre estás un poco expuesto…
Sí, pero por otra parte también tiene una función muy liberadora porque te enfrentas a tus demonios. En un concierto me puede ocurrir desde gritar con mucha rabia y mala leche, llorar y poder liberar tristeza, o excitarme bastante. Y además, para que ocurran las cosas abajo también tienen que ocurrir arriba. Después de un concierto tengo mucha sensación de ligereza, de haberme quitado un peso de encima. Eso sí, durante veinte minutos necesito que me dejen tranquilo para pisar el suelo, porque la verdad es que estoy como en otro mundo. Entonces en ese sentido no, para nada, yo creo que todo el mundo debiera estar mucho más acostumbrado a en cualquier relación, amén de hablar de fútbol y política o de otras ñoñerías, también pueda hablar de las emociones y de lo que realmente nos ocurre, de las cosas importantes de la vida.
En los conciertos también juegas un poco con la transgresión, ¿estás de acuerdo en que la provocación tuvo su clímax en los ochenta y que sigue llamando la atención poner un culo en la portada y salir al escenario con los labios y las uñas pintadas?
Para mí no es ninguna provocación. Es más, yo no creo en la provocación. De hecho, para que a mí alguien me escandalice en un escenario… como no se suicide, difícilmente. Lo que pretendemos siempre es provocar emociones, éso es lo que más nos preocupa. Y nuestro público no es tan paleto ni tan estrecho. No, para mí el pintarme las uñas, el transformarme, esa metamorfosis previa… es parte del ritual. Consideramos que un concierto es un ritual contemporáneo y los hiphoperos definen perfectamente la función del músico, el MC, como maestro de ceremonias. Lo que pretendemos es que haya una catarsis, que ocurran cosas, arriba y abajo. Y para mí es muy importante el entrar en situación, el pintarme las uñas en los momentos previos, el ponerme la liga que para mí es todo un fetiche, el colocarme mi guante… significa que voy a entrar en un territorio en el que van a ocurrir cosas distintas a las habituales, más potentes todavía, y que tengo que estar abierto a que ocurran. Y esto es simplemente parte del ritual, no hay ninguna pretensión de escandalizar. Y lo del culo de la portada más bien lo veo atractivo. Si hay alguno que se escandaliza no creo que sea de nuestro público.
Hay quienes os tachan de blandos, ¿piensas que para hacer rock hay que hablar de sexo, drogas y rock’n’roll con mala hostia y más ruido?
Pues no, me parece muy bien que se haga así también, pero nosotros nunca nos hemos considerado unos eyaculadores precoces y nos gusta más la intensidad que la velocidad. Podemos llegar al ruido pero también a lo delicado. Y nos gusta que haya todo un panorama de sensaciones sobre el escenario, momentos violentos y momentos muy tiernos. No hay por qué decir las cosas muy bruscas. Ahora, eso no quita que si en un momento dado nos ponemos a hacer el salvaje y tenemos la necesidad de sacar la mala leche también la sacamos.
¿Véis similitudes con grupos coetáneos a vosotros como Kortatu, Barricada o Hertzainak?
Bueno, nosotros empezamos a finales de los ochenta, o sea que ya estábamos en los últimos coletazos del rock radikal. En aquellos momentos lo tuvimos un poquito difícil porque éramos como las mariconas del barrio y teníamos rechazo por parte de ciertos sectores. Aunque como músicos nos llevábamos de puta madre y había una relación fluída. Sin embargo, al principio no nos dejaban tocar en los gaztetxes porque no éramos políticamente correctos. Tuvo que pasar un tiempo para que las cosas cambiasen y ahora mismo estamos encantados de tener un hueco en Euskal Herria, y fuera poquito a poco. Pero al principio no teníamos mucho que ver en cuanto a que nosotros tratábamos otro tipo de cosas. En ese momento no teníamos el discurso oficial del rock radikal vasco, teníamos otro distinto. Si ellos hablaban de la poli, de curas y de no sé qué leches, nosotros hablábamos del policía que llevábamos dentro, que nos preocupaba bastante más que el de fuera. Entonces, al principio nos costó bastante entrar, pero luego poquito a poco se fueron transformando las cosas y encontramos nuestro hueco, pero en principio éramos caminos diferentes.
¿Qué echas de menos en la escena musical actual? ¿Qué ha sucedido para que en Euskal Herria se haya pasado del Rock Radikal Vasco al Donosti Sound con Le Mans, Family o La Buena Vida, o a grupos más recientes como La Oreja de Van Gogh y Álex Ubago?
Bueno, en realidad todo tiene su sentido. Cuando vino el rock radikal, aunque nosotros no estuviésemos allí, abrió un montón de puertas y de caminos que hasta ese momento estaban totalmente inexplorados en la música de este país. Tuvo su momento, aquello fue decayendo y ahora mismo el panorama es muy abierto, porque lo mismo que tenemos lo que tú has dicho, también tenemos a otra mucha gente. Quién nos iba a decir que en Navarra, que era territorio heavy, iban a salir grupos como El columpio asesino o Souvenir, o que tengamos a Petti. Y que aquí esté Anari o los Zea Mays. Tenemos desde grupos de hip hop a electrónica, como los We are standard, hasta grupos de garage, como los Athom Rumba. Hay un montón de grupos interesantísimos en estos momentos, es un panorama muy amplio y yo pienso que incluso mucho más maduro que antiguamente. Lo que pasa es que es mucho más abierto y por tanto da la sensación de que no hay un movimiento único como cuando estaba el rock radikal y todo se encasillaba en el rock radikal. Ahora está más diversificado todo, pero yo creo que es más interesante, es un momento creativo muy potente aunque la industria esté de capa caída y en crisis.
¿Y crees que hay relevo para grupos de rock como vosotros? porque hablando de las formaciones actuales no hay unos nuevos Barricada, ni unos nuevos Doctor Deseo
Joder, pero hay unos nuevos We are standard, hay un nuevo Columpio Asesino, hay un montón de grupos que están haciendo cosas interesantes, que son nuevos, y que están ahí. Ahora hay distintos panoramas conviviendo. Antes igual también la gente era de una sola historia y punto, y ahora mismo la gente y el territorio de la música es mucho más amplio y abierto.
¿Qué deseo le queda por cumplir a Doctor Deseo después de más de veinte años de carrera?
Bueno, uno de los deseos potentes nuestros es la música, por eso estamos aquí. Nos ha costado muchísimo hacernos un hueco y seguir un camino. Entonces nuestro deseo en esto que es la música es seguir avanzando y poder seguir haciendo nuevos discos, algo que nos sorprenda a nosotros y que siga sorprendiendo. Y en ésas estamos, en seguir hasta el final con la aventura de la música.
Entonces hay Doctor Deseo para rato, ¿no?
Sí, vamos, si por algo nos hemos caracterizado ha sido siempre por seguir nuestro deseo y tener hambre y sed de todo aquello que hacemos.

martes, 4 de mayo de 2010

lonely nights...



I wouldn't mind if death came tonight...

sábado, 1 de mayo de 2010

Urtz - "Hemen naukazu"




Orri zatitxo baten aurrean
ohartu gabe doa denbora,
idatzi nahi ez duen arkatza
alboan irrifartsu dudala...

Daukadan onena eman behar
onena jasotzen dudalako,
zurekin ezin bada, zu gabe;
zurekin bada, nahiago ...

Hemen naukazu,
agertuko zaren zai
iraganaren orri txuria
idazteko prest;
zure ahotsa
entzungo nuke nonnahi
belarrira baldin bada ere
xuxurlatuta.

Sinesten ez dutenen mirari
zure eskuetan naukazu sarri,
horrela sentitzen naiz goxoen,
honela egon ninteke beti...

Hemen naukazu,
agertuko zaren zai
iraganaren orri txuria
idazteko prest;
euria zinen
eta busti egiten nintzen
zure besoetan urtzen zen
izotza nintzen.

Bart gauean zurekin
egin nuen amets:
euria zinen
eta busti egiten nintzen...

"todo está aquí"



"todo está aquí", me he perdido en un bucle y no puedo desconectar, en los peores momentos, los realmente peores, al final siempre ha habido alguien, "algo", que me frenara, que en un fallido intento de descargar todo el dolor, por lo menos me mantuviera viva...
Y cuando no hay nadie, nada, ni tú misma... queda el silencio, compañero de viaje, al que una se acostumbra tanto que llega un punto en el que si no es escribiendo no puede expresarse...
Y escribir ha sido mi "manera" de ir canalizando, fallidamente también, pero poco a poco, podía desahogarme, me llenaba de creatividad...
Dicen que a lo bueno se acostumbra uno rápido, pues bien, quien lleva viviendo muerta toda la vida llega a tener miedo de vivir, persigues la felicidad pero a la vez te asusta encontrarla, porque sabes que tarde o temprano, más bien temprano, desaparecerá, y llega un punto en el que "sufrir de más" es absurdo, y lo más llevadero es vivir acostumbrada al dolor, a la ausencia, al vacío...
Pero ya no puedo pensar con claridad, se me escapan las ideas, revolotean demasiadas y a un ritmo vertiginoso, tanto que no soy capaz ni de procesar que estoy pensando...
Esto es una locura, todo incoherencia, y tengo una extraña sensación cuando necesito escribir, quiero y no puedo, sólo salen palabras inconexas, frases que nada más escribir olvido, textos que no tienen sentido alguno, como mis sentimientos, como mi vida al fin y al cabo...
Porque el "dolor" traía consigo cierta inspiración que resultaba de algún modo "gratificante", por inexplicable que resulte, ya he citado la palabra incoherencia... Pero así era, y ahora no hay nada, ni ideas, ni palabras, ni fotos, ni canciones, nada... Frío, silencio y mente en en standby...

Releo y pienso: basura... Pero estoy harta de almacenar borradores, no es que me sienta aliviada, es que no tengo más sitio en mi vida donde hacer un hueco para poder seguir metiendo toda la mierda que se me amontona cada día, todas mis papeleras están desbordadas...

Olatuz olatu



Eta zu?
Non zaude zu?
Nitaz askotan
oroitzen al zara?

Black Hole



Estoy cansada, agotada, extrañamente bloqueada, no distingo qué es lo que siento, pero de algún modo lo padezco... Y no es agradable, una incesante inquietud que paradójicamente me paraliza, comenzando un círculo vicioso en el que no puedo ver nada en claro.
Quiero volar, salir corriendo sin mirar atrás, pero mis pies están enterrados en cemento, amarrados a fuertes cadenas que no dejan escapatoria...

Y ya no sé ni por qué escribo, y si escribo algo al releerlo va directamente a la papelera, nada encaja, y faltan muchas piezas por colocar... Escribir, la música y las fotos, mi mar y mis montañas, desiertos repletos de espejismos en busca de un oasis... Ya no me queda nada de todo, se me agotó hasta el aire pero sigo vagando por las calles de la vida, ilusa, aferrada a la verdad, a eso que llaman utopía pero que rige mi vida...
Se me agotaron los sueños, las ilusiones, las personas, los lugares... Apenas oigo el silbido de los pájaros al despertar, todo me sabe a nada, nada huele a ti, ni a mí, no hay nada, nunca hay nada...
Las noches caen frías, y aunque me despierte en medio de la madrugada empapada en llanto y sudor, el frío se sigue sintiendo por dentro, pese al infierno que me rodea...
Frío, soledad, ausencia... Ausencia, ¡faltan tantas "cosas" en mi vida! A veces, a menudo, incluso soy yo misma la que falto, y entonces sí, en ese momento todo se convierte en nada, todo se va acurrucando hacia un hueco, la soledad, el frío, la ausencia, todo emerge nuevamente para dejar rastro de un inmenso vacío a modo de agujero negro...

martes, 27 de abril de 2010

sábado, 24 de abril de 2010

llamadas



algunas llegan, otras no, algunas vuelven y otras simplemente se pierden entre palabras de olvido, ya sin voz...

viernes, 23 de abril de 2010

la caja



Un metro cuadrado de mi habitación, más de la cuenta en mi vida...
Y cada mañana al levantarme, abro los ojos desviando la mirada y sigue ahí, tal y como la dejé en su día, la maldita caja de cartón llena de viejos discos, de recuerdos y memorias, de objetos, detalles, regalos, y demás cosas materiales...
Todas ellas, junto a mi ilusión, que poco a poco se ha trasladado hasta esa esquina y desde hace un tiempo vive arrinconada en el fondo de esa dichosa caja...
Rota en pedazos, como el espejo que rescato de ella y me devuelve mi reflejo, roto...

jueves, 22 de abril de 2010

Do you trust?



Verdades escondidas tras mentiras...
Mentiras escondidas tras verdades...

miércoles, 21 de abril de 2010

Doctor Deseoren Kontzertue [2010-04-16]

Doctor Deseoren Bira hasiera:


Durangoko Plateruena Kafe Antzokixen hartuteko argazkik
(Asierren eskutik)

martes, 20 de abril de 2010

Escucha "Cartografía imposible"

Bueno, aquí os dejo "el disco" para quienes aún no habéis podido haceros con él, pero a comprarlo ¡eh! Que os mando a las SGAE! ;-)
Disfrutadlo, toda una obra de arte :)

sábado, 17 de abril de 2010

ilustres letras ilustradas

Bueno, lo prometido es deuda, anoche comenzó la gira y el concierto fue... siguen faltándome (o sobrándome) palabras para describirlo... Indescriptible del todo, "misión cumplida", aquello fue una orgía de deseos que todxs vivimos y disfrutamos como niñxs, como si fuera la primera vez, la primera después de tantas...
En otro momento haré reflexión de todo ello, por ahora os dejo las letras junto a las ilustraciones, expléndidas, para todo lo demás... con o sin mastercard, ¡a comprar el disco "gentucilla"! ;-)


[ clickar sobre imagen para verla agrandada ]




























01 Destrozos, promesas y arrepentimientos

Entre cuatro paredes encogen mis sueños por estar junto a ti
Conjugando las sombras del pasado perfecto
Puedo hacerme pequeña hasta casi desaparecer
La torpeza de ser una niña buena

Memoria de alas,
Restos de olas, las manos vacías
Que no pasa nada,
Que el aire se acaba,
Que han muerto las ganas.
Como en un viejo sueño
Quiero correr y no puedo

Tanto tiempo bailando en el barro,
Coleccionando destrozos, promesas y arrepentimientos
Por la calle tristeza van de la mano la rabia y la culpa
Hoy me siento tan sola quiero escapar y no puedo

02 Que amanece de nuevo

Aquellos besos que nunca te di
Los abrazos de escharcha y ausencia
Mariposas clavadas en un papel
¡Cuánta belleza y dolor!

Sólo quedan sombras en la niebla
De aquella rosa las espinas
Estrella que naciste fugaz
¿Dónde estás amor que ya no te encuentro?

Cuando nada me llama, cuando todo se ha ido
Cuando el tiempo sólo es agonía
Cuando aprieto los dientes y estoy tan perdido
Cuando sólo una lágrima intuye el camino

Baila conmigo este vals
Baila conmigo este vals
Girar y girar en la noche
Hasta que la aurora nos grite
Que amanece de nuevo

03 Antes de que me salve el olvido

Y fue, sin querer queriendo, como todo suele empezar
La ruleta cantó 7 veces en rojo, y allá estabas tú
Un anhelo escondido, la fruta prohibida, el más bello pecado
Un beso llamo a los demás y después bailaron por toda nuestra piel
Suspiros y estrellas de las mil y una noches

Por acariciar junto a ti la gloria
Cuántas noches con pena pagué
Por querer volar a tu lado un poquito más
Cuántas noches sin poder soñar
Cuántas más han de llegar
Antes de que me salve el olvido
Cuántas más han de llegar
Antes de que me salve el olvido
Antes de que me salve el olvido
Antes de que me salve el olvido

Y fuimos niños buenos que por no querer romper nada
Nos rompimos en noches de magia y adioses cada amanecer
Una vida en espera, un sol que no llega, qué difícil marcharse
Un beso llamó a los demás y después bailaron por toda nuestra piel
Suspiro y estrellas de las mil y una noches

Por acariciar junto a ti la gloria
Cuántas noches con pena pagué
Por querer volar a tu lado un poquito más
Cuántas noches sin poder soñar
Cuántas más han de llegar
Antes de que me salve el olvido
Cuántas más han de llegar
Antes de que me salve el olvido
Antes de que me salve el olvido
Antes de que me salve el olvido

04 Tuyo es, mío no

Este deseo que hoy tropieza con tu ausencia
Es como un brindis con la copa vacía
Estos silencios en viaje de ida y vuelta
Ruidosa nana para una noche eterna

Tú cabalgando sentada en mi locura eras la reina del mar y sus tormentas
Igual de cierto que cuando éramos niños yo te dije:
“Tómalo, tuyo es, mío no”

Y quisiera ser tu amante, tu esclavo
Sentirme a la vez el hombre más libre
Tu esclavo para que sepas que servirte es mi placer
El hombre más libre para que nunca puedas tenerme del todo
Y así siempre ser objeto de tu deseo

05 De chocolate y vainilla

Acerca de nuevo a mis labios la manzana del deseo que yo volveré a morderla
Lavaremos con mil besos las heridas de la culpa, y yo te diré gracias
Un horizonte, otro más hasta hundirnos en el mar huyendo de la pecera
Nómadas de lo prohibido buscando placer, en cada esquina de tu piel

Dibujando el paraíso con la punta de la lengua, con la yema de los dedos
De chocolate y vainilla es el aroma, el sabor, de este pecado
Dibujando el paraíso con la punta de la lengua, con la yema de los dedos
De chocolate y vainilla es el aroma, el sabor, de este pecado
De chocolate y vainilla
De chocolate y vainilla

06 Deseo cartografía imposible

Deseo, que contra toda razón quiso encarnarse en tu cuerpo, ¿qué hacer?
Y toda la realidad cantaba y cantaba: ¡que no!
No hay luna ni estrellas, ni sol por la mañana en el atrezzo de esta historia
Un agujero negro nos arrastró hasta el fondo de la noche más bella

Deseo tatuado en tu piel, brillando en mis ojos
Nacido en el mar de los sueños que busca tus playas
Deseo bañarme en tu flujo, robar tu mirada
Deseo: cartografía imposible

El viento que tensa mis velas
La lluvia en tus ojos llorando naufragios
Peligro que salva,
¡Ay! Cuando no te escucho, no sé la diferencia
Entre morir y estar vivo (deseo: cartografía imposible)
Entre morir y estar vivo (deseo: cartografía imposible)

07 Sodomako sagarra

Egizu mihi tontorra ahotik atera
Eta eroan horko nire zaurira

Senti egizu zeu zarela zakila
Neu naizela orain alua
Begira zelan garen elkarren ispilua
Begira zelan garen elkarren ispilua

Sentiarazi egidazu zelan egiten duen ispiluetan munduak dardara
Sentiarazi egidazu zelan egiten duen ispiluetan munduak dardara




La manzana de Sodoma

Saca de la boca la punta de la lengua,
Llévala hasta ésa, mi herida.
Siente que ahora eres tú la polla
Y que yo soy el coño.

Mira cómo somos el uno espejo del otro

Hazme sentir cómo tiembla el mundo en los espejos

08 De la mano de un deseo

De la mano de un deseo quise rozar el cielo y éste se derrumbó
De la mano de un deseo la palabra amor se transformó en veneno
De la mano de un deseo los miedos montaron una orgía en mi cerebro
De la mano de un deseo el dolor viejo y tozudo ocupó mi corazón
Un pozo sin fondo, una noche abisal
Un pozo sin fondo, una noche abisal
Un pozo sin fondo, una noche abisal
¿Quién me iba a decir?

Que después de lavar el dolor
Con tantas lágrimas como estrellas hay
Después él me enseño a ser más fuerte y mejor
Que romperme en mil pedazos no estuvo tan mal
Morirme un poquito fue la oportunidad
La patada en el culo para volver a nacer mejor
Buscando siempre detrás, detrás
Respirando despacito
Que este dolor sólo es
La sombra de otro más viejo
Que este deseo sólo es
Memoria de otro más viejo

09 Hambre y sed… De ti

Estar en el sitio que quiero
En el lugar donde debo
Allá donde estés tú
La fresa en los labios
Un puñal en el pecho
Hambre y sed de ti
Laberintos y playas
Desiertos y calles, y tú
Mi estrella polar
Un faro en la noche
Mi estrella polar
Un faro en la noche

10 Lágrimas de placer

Una mirada estremecida
Una sonrisa abandonada
Lágrimas de placer
Resbalando por la cara oculta de tus muslos

Y el tiempo se transformó en un sueño, acurrucado junto a tu vientre
Y en lo más profundo de tu piel, lloraba en su noche el deseo
Un temblor entre algodones, dulce nana del olvido

Que sólo escribo cuando estoy sin vos
Esta canción es porque te echo de menos
Este deseo es del todo insaciable
Que no hay final, que todo es camino